On air

Het is 21:30 Nederlandse tijd en dat betekent Exit Holland in BNN today op radio 1. Vandaag was ik in de uitzending met mijn verhaal over Russische gezinnen. Terwijl ik vertel over de verschillende ‘lokkertjes’die de overheid heeft ingesteld, gaat de deurbel. O nee, denk ik, dit kan niet waar zijn. Ja, hoor. Bacho heeft uitgerekend vandaag zijn sleutels vergeten. Ik loop naar de deur en druk op ok. Beneden gaat de deur open. Maar de bel blijft nog even luiden. Ondertussen word mij gevraagd “Sta je op het station”. “Nee, ik ben thuis” .....wacht op het gezinshoofd. Met een hand duw ik onze voordeur open en snel ren ik weer naar de stoel om verder te vertellen. Over gezinnen, negatief bevolkingsaanwas, echtscheidingen, premie’s en geruchten. De vijf minuten zijn zo voorbij. Ik hoop dat de bel niet te storend was. Gelijk springt er op de computer een msn raampje open. “Ja hoor, haha, de bel was echt goed te horen.” Tsja, dat gebeurt waarschijnlijk als je live on air bent. Maar de volgende keer zal ik hem in elk geval op zijn hart drukken de sleutels niet te vergeten.

Aanpoten geblazen

Zodadelijk de olympische spelen in China. Alle topatleten zijn al jaren bezig met hun planning en treffen nu de laatste voorbereidingen. Rusland staat bekend om haar harde aanpak op het gebied van discipline en leren. Topsporters worden al als kleuters gerekruteerd. Maar ook voor de gewone sportende Rus is het aanpoten geblazen.
Zo was ik dit weekend met een vriendin mee naar de sportschool. Eigenlijk was ik omgepraat door de sauna, waarmee ik na afloop beloond zou worden. Maar in even lekker sporten had ik ook wel zin. Om de een of andere reden is het er niet van gekomen om me in te schrijven bij een sportclub en zo zit ik dus al bijna een jaar op mijn luie kont.
Enthousiast begon ik op de loopband te rennen. 10 km per uur, eitje, daar draai ik mijn hand niet voor om. “Wacht nou maar”, zegt Janna, “dat zweten komt zo wel.”
Om drie uur begon de SB clinic met Slava als trainer. Het is me ontschoten wat voor atleet Slava is, maar alle trainers in dit sportcomplex – leader- hebben (wereld) titels op hun naam staan. We begonnen met een warming-up op de steps. Hup 1 2, Buig 3 4. Prima, gaat lekker. En ik lach. Algauw begint het echte werk. Elke nieuwe beweging wordt met een fluitje ingeleid. Alsof ik op commando spring, opdruk en push. Langzamerhand krijgt mijn gezicht een verbeten uitdrukking. Waar is de klok, schiet het door mijn hoofd. Hoe lang nog? Slava loopt voorbij en kijkt me bestraffend aan. Ik zak niet diep genoeg door. De eerste deelneemster stort in. En als straf mogen wij nog een keer een tig tal push ups doen. Door de ruimte schelt een harde beat met ‘Moskou, ik hou van jou’. Nou, ik hou helemaal niet van Moskou en ik begin het behoorlijk zat te worden. Verder lijkt het wel of Slava niet kan tellen. Het is steeds 8 en 7 en 6 en 8. Ja, zo blijf je sporten. Na een viertal attributen ‘verbruikt’te hebben, moeten we als klap op de vuurpijl al liggend oefeningen op een bal doen. Het leek wel of ik op de golven van een zee bewoog. Met stormkracht 8 minstens. En weer dat fluitje en weer die bestraffende blik. Nee, op z’n Russisch sporten is niet voor mij. Wellicht was mijn conditie gewoon te slecht, maar als ik ga sporten hoef ik niet getraind te worden voor kampioen of een strakke buik in bikini. Gelukkig was er wel een heerlijke sauna na afloop.

Olympische fakkel

Het olympisch vuur heeft ook Sint Petersburg aangedaan. Op 4 april was het zover. Al twee dagen van tevoren raadde de radio autogebruikers aan het centrum deze dag te mijden.
Daar ik geen auto heb, besloot ik wel gewoon het centrum in te gaan. Een stralende dag, dus heerlijk om uit te waaien langs de Neva. Helaas had ook het comité dit weggedeelte uitgekozen voor haar route. Dus van rustig wandelen kwam niets terecht. Alles was afgezet, vaak al twee straten van tevoren. Met wat omwegen kon ik eindelijk op de kade uitkomen. Wat een drukte! Wat een hoop politieagent! Wat een cameraploegen! Wat een hoop scholieren! Op zaterdagen gaat men hier een halve dag naar school en kennelijk hadden ze het laatste uur vrij gekregen om langs de lijn te gaan staan. Even dacht ik -leuk, een soort van Rotterdamse Marathon of een etappe van de Tour de France. Siemens en Coca Cola waren al langs gereden met de reclame karavaan. Iedereen had vlaggetjes en ballon in zijn handen. Feestelijk hoor. Nu maar wachten op de sporters en hun sportprestatie. Al snel kwam er een stoet politieauto’s aan. Daarna een paar geblindeerde zwarte wagens. En opeens in de verte een blauw groepje 'hard'lopers met een wit/ rode stip in het midden. Applaus en foto geflits. Rustig zwaaiend verzetten ze hun stappen. Zodra ze voorbij zijn gerend, verdwijnt de massa direct.
Rusland heeft het goed georganiseerd. China zal blij zijn. Geen enkele onrust. Alles was onder controle. Een stap te dicht bij de weg en je werd teruggefloten. Wel wat anders dan de beelden van de volgende dagen uit Parijs en Londen. Bijgaand een foto, waar het olympisch vuur gewoon brandt.

Marsjroetka

Nee, ik reis niet alleen met de metro. Ook de marsjroetka is voor mij een dagelijks vervoermiddel. Dit is een klein commercieel busje, zo’n 25 plekken. Het busje heeft een vaste route, maar stopt wel waar het jou uitkomt. Tijd voor een verhaal vanuit de marsjroetka.

Vanochtend zat er tegenover mij een man van een jaar of vijfendertig. Hij had een oortje in. Heel verantwoord, handsfree in het openbaar vervoer. Een spijkerbroek en spijkeroverhemd. Zwarte schoenen en een leren jas. Kalend. Hij zat in een hoekje, een beetje weggekropen. Ogen starend naar het plafond, dan weer naar de punten van zijn schoenen. Opeens begint hij te praten. Ik blijf het een gek gezicht vinden, mensen die op zo’n manier telefoneren. Alsof ze tegen zichzelf praten. Hij moest iemand uitleggen waar een één of ander doosje te vinden was. Aldus ging het verhaal. “ Je loopt naar de grote kast. Neemt het linker, o nee rechter kastdeurtje. Op de bovenste plank vind je een doosje. Deze moet je” En de man begint met zijn handen te gebaren wat er moet gebeuren. “ van boven naar beneden trekken. Dan achter twee knoppen tegelijk indrukken. En de linker knop half omdraaien. Pak daarna het geld eruit. Begrepen. Ok!” Ik kan niet anders dan het verhaal volgen, als er iemand naast me praat en zeker als hij zo onopvallend mogelijk toch druk gebaren maakt. Volgens mij had de andere lijn het begrepen, want de man naast me werd weer stil. Alleen het geluid van e ronkende motor bleef over.
11.IV.08

Hamsteren

Het leven wordt steeds duurder. De verkiezingen vonden alweer een maand geleden plaats. En dus is er voldoende tijd voldaan aan de verkiezingsbeloftes. De markt heeft de gedrukte prijzen lang genoeg volgehouden. Tijd voor een prijsstijging. En wel betreffende de primaire levensbehoeften. Brood, melk, kaas en openbaar vervoer. Gemiddeld zo’n 20 tot 25%. Uiteraard wordt er nog gezwegen over een pensioensverhoging. Ouderen hebben vaak een mager pensioen. Deze varieert tussen de 3.000p. tot 6.000p. Over het hoogste pensioen beschikken invalide en veteranen, welke niet in de meerderheid zijn. Aangezien er ellenlange procedures voorafgaand gaan aan deze status en deze bureaucratische tijdbarrière gewoon niet overleven. En zelfs als een gepensioneerde de juiste documenten bezit en op tijd zich meldt krijgt hij nog geen 200 euro per maand. Veel te weinig. Daarom hebben baboesjka’s en dedoesjka’s het moeilijk in Rusland. Op straat herken je ze meteen aan hun kleding. In winkels zie je ze elke waar afwegen. En vandaag leek het wel of ze massaal in de rij voor het metroloket stonden. De zjeton (het metromuntje) zal van 14 roebel naar 17 roebel stijgen. Het is een lange rij tot aan buiten. De kans dat de zjeton onbruikbaar wordt is klein. Ik weet niet anders dan dat er voor de metro met een zjeton betaald wordt in Sint Petersburg. Ik loop de rij om 20 uur voorbij. Door de rij gaat een geroezemoes. “Morgen stijgt de zjeton weer eens. Weet je nog dat die 5 kopeken was.” Ik hoop maar voor ze dat de hamsterslag slaagt. Grote kans dat ze niet meer dan twee zjeton’s per klant verkopen. Ik heb onlangs mijn maandkaart gekocht. Goed uitgekiend, denk ik bij mezelf. Dus laat ik me door de roltrap de diepte invoeren.
De prijsstijgingen heb ik van horen zeggen. In de krant heb ik het niet opgemerkt. Zou het soms allemaal een 1 april grap zijn? Toch lijkt dergelijke humor me sterk. We zullen morgen zien.

‘Can you get there by candlelight?’

Eten bij kaarslicht. Als dit op het menu staat, wordt het hoogstwaarschijnlijk een romantische avond. Een zwijmelavond.

De maïs staat op en ondertussen bak ik aardappeltjes en snij ik de groenten. Op de achtergrond draait ‘de Doors’. “Come on baby light my fire” schalt het door het appartement. Ik draai me om om wat uit de koelkast te pakken. En opeens wordt het zwart voor mijn ogen. Het licht is weer eens uitgevallen. Een maandelijks terugkerend verschijnsel. Het eten staat op gas en zal zo wel klaar zijn. Ik kijk naar buiten in de hoop dat de andere kant van het gebouw ook donker is. Helaas, daar brandt alles. Dat betekent dat de hulpdiensten er niet zo’n haast van zullen maken. Het gaat om alleen ons trappenhuis. De aardappeltjes worden al aardig bruin en knapperig. Ik schijn me bij met mijn mobiel, zo handig dat daar licht op zit, en dek de tafel. Ik loop naar de kast en pak de kandelaar. En twee kaarsen. Het is stil in huis en het begint naar de maaltijd te ruiken. Logisch, want de ventilator werkt ook niet. Alles is klaar. Aan tafel!
Iets te veel peper op de groente, ik moet niesen. Hatsjoe. Een kaarsje dooft. Waar had ik de lucifers gelaten? En terwijl ik bewapend met mijn lichtgevende mobiel de lucifers zoek, flitst het licht weer. En klinkt het wederom “Come on baby light my fire”

Gelukkig, de buurman was er snel bij. De duisternis was dit keer van korte duur, zo’n 10 min. Het romantisch etentje bij kaarslicht hou ik tegoed. Voorlopig de kaarsen maar weer opbergen voor de volgende licht onderbreking.

In wiens eer?

Het is ijsberentijd. Morgen begint de lente. De winter hoort erop te zitten (hier lijkt die net te beginnen, sinds tijden weer -3 graden) en dus ook de winterslaap. Wereldwijd komen de ijsberen hun winterkooien uit. Samen met de nieuwe aanwinsten van de dierenparken. Klaar om in hun bassin te springen en zich te verfrissen, ter vreugde van alle fotografen.
Aldus moeten er namen verzonnen worden. Op nu.nl was vandaag te lezen dat de Rhenense diergaarde en de NS een wedstrijd hebben uitgeschreven. Ook de Petersburgse Metro en de Petersburgse dierentuin hebben een concours uitgeschreven voor hun twee jongen.
Vandaag was er te lezen dat er veel deelnemers zijn, meer dan verwacht. Naast individuele inzendingen zijn er ook inzendingen van crèches, bedrijven en musea. Er waren ook onverwachte voorstellen, die toch wel tot de favorieten behoren. Het eerste stel de ons allen bekende Dick en Guus. Sinds Dick Advocaat Zenit aan de landsbeker heeft geholpen en nu in de kwartfinale heeft gebracht, is hij hier een BR’er geworden. En ook Guus Hiddink geniet autoriteit. Maar dat kan niet op tegen de helden van Rusland.De namen Dima en Vova. Ter ere van de president en de verkozen president.
Tien jaar geleden heb ik één keer de Petersburgse dierentuin bezocht. Dit was echter een verschrikking. De beren zaten in piepkleine kooien, nog stammend uit de tsarentijd. De dieren waren vel over been. Het was er vies en het stonk er. Maar in tien jaar tijd is er veel veranderd in de stad en hopelijk ook in de dierentijd. Wie weet, als daar straks Dima en Vova wonen, krijgt de dierentuin straks wat meer subsidie en wordt het een bezoekje waard. In elk geval zie ik dan ook Dima een keer in het echt.
Tot slot nog een aantal suggestie’s voor de Nederlandse naamwedstrijd van de Rhenense diergaarde en de NS. Daar het gaat helaas om 1 jong, dus geen combinatie’s. Misschien dat het Balkie, Bert of Bono wordt...