Midden in het epicentrum

Het is een zonnige zaterdag. Een geschikte dag om de toerist in eigen stad uit te hangen en daar is een hele geschikte plek voor: het parkje van de Peter en Paul vesting. Je kijkt uit over de Neva, ziet de Hermitage, de Izaakkathedraal, het puntje van vasili-eiland en de nieuwe grote fontijn. Een heerlijke plek om de dag rustig door te brengen, althans dat dachten we. Nog geen half uur zitten we te genieten of er begint een jetski wedstrijd voor onze neus. En kenelijk hadden wij onbewust een zeer goede plek uit gekozen, want in een mum van tijd werden we omsingeld door een fotograaf en twee cameramannen. Het ging er ruig aan toe en waterspetsers maakten de cameralenzen en mijn broek nat. 20 minuten moesten de jetskiers zich 'racende' weten te houden binnen een parcous van bochten. En dit waren pas de voorrondes. Genoeg! Op weg naar een ander parkje, vlakbij, tegenover de dierentuin. Het zonlicht doet alles in een warm licht omhullen. Op een wit houten bankje ploffen we neer en op het moment dat ik mijn boek wil pakken, komt er een groep jongeren onze richting uitgelopen. Een kleine 100 jongeren van tussen de 14 en 20 jaar. En allen dragen kussens bij zich, sommigen hebben ook nog ballonen en blazen bellen. Een bont en kleurig gezelschap.Het ziet er heel vredig uit.
Op de voet wordt de groep gevolgd door een politieauto. Deze wordt gevolgd door een oud krakkemikig busje. Er hangen blauwe gordijntjs voor de ramen en in het busje zitten verveelde ME'ers (AMON) naar hun muziek te luisteren. Achter het busje rijdt nog een donkerblauwe seat, waar twee officiers inzitten. De stoet gaat verder, richting de Peter en Paul vesting. Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld en wij besluiten de groep op een afstandje te volgen. Onderweg komen we te weten dat de jongeren simpelweg een kussengevecht gaan houden, een flashfight zoals ze dat hier noemen. En ze worden gevolgd ‘voor het geval’ dat het mis gaat. De jongeren gaan in een kring staan en beginnen leuzes te roepen. De autoparade stopt eveneens op een afstand van 50 meter. Een jongen hoopt met zijn grote fototoestel een foto van de ME’ers te nemen, die ondertussen al uit busjes zijn gestapt. Op het moment dat hij het apparaat voor zijn gezicht houdt, komen er twee ME’ers in beweging. Ze pakken de jongen vast bij zijn nekvel en sleuren hem het busje in. De bauwe gordijnen gaan dicht. Ik schrik van deze reactie en ben heel blij dat wij onze foto’s al hadden gemaakt, toen we nog op het bankje zaten. Tijd om ook deze plek te verlaten. Terwijl we het parkje uit willen lopen, lopen we in de armen van politie agenten. Zij houden de straat afgesloten. Want langs deze straat gaat de Petersburgse marathon. Er ontstaat een opstopping, voornamelijk van limosines, die bruidpaartjes langs deze mooie plekken vervoeren. Het publiek begint gorko (bitter) te roepen. Een teken dat het bruidspaar elkaar moet zoenen. De ramen gaan open en een bruidspaar toont zich. Wij hebben ondertussen al een zijstraat gevonden, die ons terugbrengt naar het rustige Vasili eiland. Een dagje wel.

Mijn felicitaties

'Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven.' Het kon ook niet onopgemerkt blijven. Op alle televisie zenders werd er continu campagne gevoerd voor het geweldige Sochi. En de tegenstanders werden stuk voor stuk gekleineerd en in een slecht dagicht geplaatst. Poetin was afgereisd naar de plaats van bekendmaking. Heel Sochi was opgetrommeld. Rusland moest winnen. En diep in de nacht kwam het verlossende antwoord. De Olympische Winterspelen van 2014 zullen worden georganiseerd door 'Ons geweldige Rusland!'.
Sindsdien feliciteer ik al mijn Russische kennis met 'hun'overwinningen. Allen waren blij. Sommigen vloeiden tranen van vreugde toen ze het nieuws hoorden, anderen zagen dollartekens en grote economische voordelen. Maar wat ik nog de leukste reactie vond, was die van burgemeester Matvienka van Sint Petersburg. De ene winst is binnen en we kunnen alweer beginnen met de volgende campagne. Zo zei zij de dag na de bekendmaking:"Als Sochi de winterspelen kan bemachtigen, dan moeten wij zeker de zomerspelen kunnen bemachtigen!"

Op z'n Russisch feesten

Rond twaalf uur kom ik mijn bed uitrollen. Op mijn aanrecht staan zeven lege flessen. Allen hadden een wodka-achtige drank, variërend van vijf tot veertig procent......Jaja,wat was dat een mooie avond gisteren! Voor een Rusland feestje hoef je niet per definitie naar Rusland te verhuizen.
Het begon allemaal heel onschuldig met een spelletje poker. Rond tienen komen de eerste Slavisten en Ruslandkundigen binnen druppelen. Om halfelf wordt er aangebeld door twee vrouwen in Russisch legeruniform. De sfeer begint er al aardig in te komen en de dagelijks aanbevolen hoeveelheid ‘lachen’ van acht minuten zijn snel overschreden. Rond halftwaalf zijn de flessen leeg en roept het feest. De militairen zijn al vooruit gemarcheerd, om ons gezelschap saluerend te ontvangen en zakoeski voor te schotelen. Even verderop staat een cocktailbar. ‘De Russische vlag’, ‘Bloody Mary’, ‘White Russian’, ‘Black Russian’; van alles voor diegene onder ons, die nog niet genoeg van dit water met een k hebben genuttigd.
Russische, Oekraïense en gipsy beats gonzen door de ruimte. De dansvloer is nog leeg. Maar wij, Slavisten en Ruslandkundigen, zijn ongeremd en kennen geen schaamte. Hoe meer ruimte hoe beter. Uiteindelijk is het een bont geelschap, is de dansvloer gevuld en dansen we met z’n allen de polka.

(voda= water in Ru, en vodka= vodka
zakoeski= hapjes)

Op z'n Russisch feesten

Rond twaalf uur kom ik mijn bed uitrollen. Op mijn aanrecht staan zeven lege flessen. Allen hadden een wodka-achtige drank, variërend van vijf tot veertig procent......Jaja,wat was dat een mooie avond gisteren! Voor een Rusland feestje hoef je niet per definitie naar Rusland te verhuizen.
Het begon allemaal heel onschuldig met een spelletje poker. Rond tienen komen de eerste Slavisten en Ruslandkundigen binnen druppelen. Om halfelf wordt er aangebeld door twee vrouwen in Russisch legeruniform. De sfeer begint er al aardig in te komen en de dagelijks aanbevolen hoeveelheid ‘lachen’ van acht minuten zijn snel overschreden. Rond halftwaalf zijn de flessen leeg en roept het feest. De militairen zijn al vooruit gemarcheerd, om ons gezelschap saluerend te ontvangen en zakoeski voor te schotelen. Even verderop staat een cocktailbar. ‘De Russische vlag’, ‘Bloody Mary’, ‘White Russian’, ‘Black Russian’; van alles voor diegene onder ons, die nog niet genoeg van dit water met een k hebben genuttigd.
Russische, Oekraïense en gipsy beats gonzen door de ruimte. De dansvloer is nog leeg. Maar wij, Slavisten en Ruslandkundigen, zijn ongeremd en kennen geen schaamte. Hoe meer ruimte hoe beter. Uiteindelijk is het een bont geelschap, is de dansvloer gevuld en dansen we met z’n allen de polka.

(voda= water in Ru, en vodka= vodka
zakoeski= hapjes)

De laatste loodjes

Bijna is het zover en dan beginnen voor de derde maal mijn avonturen in Sint Petersburg.
Mijn heerlijke studentenkamer aan de Bree is opgezegd en de laatste puntjes voor mijn bachelorscriptie worden op de i gezet. Vrijdag 29 juni vlieg ik naar Helsinki om vanaf daar per trein Sint Petersburg binnen te rijden. Ruim twee weken de tijd heb ik dan om een baan te vinden. Daarna kom ik weer even terug om eind augustus met heel mijn hebben en houden (25 kilo) afscheid te nemen van Nederland. Ik ga een nieuw wervelend leven in Sint Petersburg op bouwen! En jullie kunnen via deze blog meegenieten van mijn verbazingen, vreugdes, frustraties, bijzonderheden en avonturen.
De voorgaande blogs over 100 dagen Sint Petersburg zijn terug te vinden op: http://lija.hyves.nl/blog/

Mijn lievelingsroute

St. Petersburg is een stad, gebouwd op meer dan honderd eilanden. Eén eiland is voor mij heel speciaal: Vasili-eiland. Op dit eiland wonen mijn grootouders en op dit eiland heb ik mijn eerste levensjaar doorgebracht. Op dit eiland voel ik me thuis en op dit eiland ben ik volwassen geworden. Men zegt dat als je eenmaal op Vasili-eiland geboren bent, je het nooit meer hoeft te verlaten. Korter gezegd, je kunt er je hele leven slijten. Brodsky zei hierover “Naar Vasili-eiland zal ik terugkeren om te sterven”. Het Vasili-eiland begint bij de twee vuurtorens van het pijltje. In de zomer kan je hier genieten van het uitzicht op de Petrus- en Paulusvesting, het Winterpaleis en van de honderden bruidsparen die op de kade een champagneglas heffen op hun geluk. De granieten kade van de Neva, de universiteitskade, leidt langs het Mensjikovpaleis en de FilFak en geeft uitzicht op de Bronzen Ruiter, de Admiraliteit en de Isaäks-kathedraal. Na de eerste linie over te hebben gestoken, beland je in de Roemanovski-square en loop je tegen de academie van schone kunsten aan. Hierachter bevindt zich het tuintje van Solovjev. Een tuintje waar moeders met kinderwagens wandelen en waar een antieke sfeer hangt, vanwege de obelisk en de klassieke gevels. Alzo kom je uit op de Grote Prospekt: de aorta van het eiland, doorkruisd door al haar 28 linies. En op linie 13 staat een rood huis. Mijn huis.

geschreven voor het NIP-krantje; april 2006

Aanrader (voor studiegenoten, Ruslandliefhebbers en bevriende hydroloog)

" Ingenieurs van de ziel"; een verjaardagscadeau van mijn vader. Op het titelblad staat " 18/3/07 voor Lija na gore ararat, rastjot kroepny vinograd, Frank Westerman". Op de achterkant staat dat het sovjetsysteem een bizar experiment is in de geschiedenis van de mensheid.
Een 'biografie' van de sovjetschrijver Konstatin Paustovski in zijn tijd geplaatst door belangrijke historische gebeurtenissen. Van de revolutie, sovjetleider-wisselingen tot de toepassingsweidte van de Goelagkampen, waterbouwwerken en het goed gedocumenteerde archief van de Lubljanka. Een prachtvoorbeeld voor het doen van onderzoek. Het doet lezen als een groot avontuur, waarbij elke ontdekking een nieuwe vraag oproept. De tragiek en het harde bestaan ten tijde van de NKVD en Glavlit vervlecht, voedt en zijn verzonken in talloze memoires/ herinneringen. De bewuste censuur en het uit de gratie vallen en dus compleet verdwijnen van een werk (maakt niet uit of het een boek, film persoon of baai is). Frank Westerman heeft niet alleen uitputtend bronnenonderzoek verricht, zoals de verantwoording laat zien, maar ook veel ervaringen en verhalen opgedaan door zijn reizen en interviews. Dit alles is op een dergelijk fijne manier verwoord, dat het me bijna laat opspringen opzoek naar ontdekkingen en vragen in mijn eigen bacheloronderzoek. Chapeau en merci voor het voorbeeld en de inspiratie(vonk).