SpamBusters

Zoekt u wat? U wilt wat verkopen of onder de aandacht brengen? Marktplaats.nl is the place to be. Helaas, hier nog geen spoor te bekennen van een rynok.ru/ torgmesto.ru. De Russen houden het voorlopig op een werelds alternatief voor marktplaats. Eentje die meer toegankelijk voor hen is, aangezien nog lang niet iedereen internet heeft. Benodigdheden: papier, inkt en stijfsel. Het doet me denken aan de mededelingen op de informatieborden van de universiteit. Vaak zijn ze felgekleurd. Geel geniet de voorkeur bij uitstek. Aan de onderkant zijn inkepingen gemaakt, zodat het telefoonnummer makkelijk af te scheuren is. Ze berichten over banen, huizenreparatie’s, examenhulp etc. Het verschil is dat het hier voornamelijk om de rubriek aangeboden gaat. Soms hangt er een briefje tussen van een woonruimte zoekende, uiterst zelden. Dit zou, voor verzamelaars, een felbegeerd verzameltitel zijn.Waar mogelijk worden de berichten opgehangen. Op de legale informatieborden, vaak over affiche’s heen en willekeurig op plekken in de stad onder handbereik. Op straatlantaarns, afvoerbuizen, elektriciteitshuisjes, bomen. Ik heb ze zelfs wel eens op het plafond van de metro zien hangen. Het is zowaar een plaag, straatspam. En sommige mensen ervaren dit ook als dusdanig. Zij gaan over tot het bestrijden, ware ‘SpamBusters’. Zodra zij de plek der verloedering gewaar worden houden ze hun pas in, stropen de mouwen op en trekken woest de papiertjes los om ze vervolgens verfrommeld in de prullenbak te deponeren. Hulde aan deze ‘ SpamBusters’ die opkomen voor een ongeschonden straatbeeld, voor de glorie van Sint Petersburg.

Brr... koud water

Het is altijd weer even schrikken als je dat papiertje op de portiek van alle huizen in de regio ziet hangen. Dat jaarlijks terugkerende bericht van ongeluk, van drie weken prutsen. ‘ Geachte bewoners per 8 juli zullen er herstelwerkzaamheden worden verricht aan de warmwaterleidingen.’ O nee, nu al. Bewoners met een boiler prijzen zich gelukkig. Voor de ongelukkige zit er niets anders op dan een koude douche of wassen met behulp van pannetjes opgewarmd water in een grote teil. Drie weken lang. Om het ongemak wat te compenseren vertrekken er veel naar de Datsja (buitenhuisje) of gaan gezellig met een groep naar de Banja. En vrienden met een boiler of in een andere regio worden gedurende deze drie weken intensief bezocht.Hoe is het mogelijk dat er in een 5 miljoenen stad elk jaar op zo’n manier herstelwerkzaamheden worden verricht. Ik denk dan altijd- typisch Russisch. Maar ik hoor het graag als er ergens op de wereld problemen tevens op een dergelijke manier worden opgelost.

Koop mijn waar

In de Petersburgse metro is het altijd druk. Op elk willekeurig moment van de dag, elke dag van het jaar. Uiteraard is het rond de spits nog even net iets drukker, waardoor je al snel het idee krijgt dat je levend bent ingeblikt. Geen plek voor mensen met claustrofobie. En ook geen plek voor mensen met een sterk reukvermogen, je staat namelijk zo in de knoflook asem of onder een bezwete oksel. Toch schijnt de metro voor sommige verkopers een interessant handelsterrein te zijn. Een ding is hun voordeel, veel potentiële klanten en tussen de haltes door kunnen deze geen kant op. Het komt aan op de verkopers overtuigingskracht.Want heeft u ook niet eens het idee gehad in de metro:
- had ik nu maar een pen bij de hand;
- of zelfs een balpen met vier kleurtjes;
- een vergrootglas zou handig zijn om de Russische minilettertjes te lezen;
- een zakdoek om het zweet van mijn voorhoofd te vegen;- een pleister voor mijn blaren;
- een plattegrond van Sint Petersburg.

Aldus trekken de verkopers zich niets van de omstandigheden aan en storten zich in het gewoel. Je hoort ze maar net boven het krassende geluid van de metro uitkomen. Zien doe je ze vaak pas als ze zich voorbij worstelen. Ze willen maar een ding en dat is hun waar verkopen. Meestal waar met een waarde tussen de 10 tot 50 roebel. Ze vertellen over hun waar, leggen de functie uit en geven een gebruiksaanwijzing. Vaak kan er nog gekozen worden uit verschillende varianten.

Ik heb echter zelden meegemaakt dat een verkoper van zijn waar werd verlost. De meeste passagiers kijken wezenloos voor zich uit, tellen de metrohaltes, lezen een boek/ tijdschrift, luisteren naar hun mp3 of proberen de geuren van hun buurman zo min mogelijk gewaar te worden. Zo’n verkoper loopt dan in een ruk de hele wagon door. Het volgende moment zie je hem in de andere wagon, met dezelfde geestdrift zijn waar aan de man brengen.

Alles is anders

Het Mariinskij Theater is wereldberoemd om haar ballet en opera voorstelling en dusdanig een top tien toeristen attractie. Als de mogelijkheid zich voortdoet, moet dit prachtige gebouw op het theaterplein zeker bezocht worden, ware de pluim op het bezoek aan de culterele stad Sint Petersburg.

En dus kon ik bezoekers uit de lage landen deze mogelijkheid natuurlijk niet ontnemen. ’Vrienden, dinsdag gaan we naar het Mariinskij! Dinsdag gaan we naar de balletvoorstelling Don Quichot!’ Zo gezegd, zo gedaan...

Een theater met dergelijke populariteit brengt bijbehorende prijzen met zich mee. Slechts bij drie kassa’s in de stad kunnen tickets gekocht worden, voor de rest is men afhankelijk van de hotels of contacten. Hoewel de tickets beginnen vanaf 100 roebel (2,5 euro), betaald de gemiddelde toerist gemakkelijk 3000 roebel voor een plekje in de parterre.

Maar zoals al geschreven, contacten is het sleutelwoord. In Rusland blijven deuren gesloten, totdat er connecties gelegd kunnen worden. Totdat men via via op de juiste personen uitkomt. En zo bel ik zondagmiddag ons ’oompje’ op. ’Oompje, heeft u misschien nog drie kaartjes voor de voorstelling van dinsdag?’ ’Dat weet ik nog niet, bel maandag nog maar een keer’ Ook dat is gebruikelijk, om de telefoontjes/ afspraken steeds telefonisch uit te stellen. Voor de zekerheid proberen we het ook via een ander lijntje. Zo komen we via de beste vriend van mijn vriend uit op het neefje van Gergiev. Dit brengt ons helaas niet verder, omdat zijn mobiel uit staat.

Maandag- oompje vraagt dinsdag terug te bellen of raadt ons aan op de bonnefooi te gaan.

Dinsdag- oompje geeft zijn goedkeuring en prijst gelijk nog een aantal andere voorstellingen aan.

Dinsdagavond verzamelen we een uur voor de voorstelling voor het Mariinskij. ’Blijven jullie maar even wachten, dan ga ik de kaartjes ophalen. Want anders kan hij bij het zien van buitenlanders de prijs verhogen.’ Oompje heeft er een handeltje van gemaakt en haalt een hele bos kaartjes uit zijn binnenzak. Ik krijg er een met drie plekken derde rij parterre, voor nog geen 7 euro p.p. Breedglimlachend stap ik naar buiten- voila eerste rij bij de balletvoorstelling.

Voor het begin werpen we nog even een blik op de aankondiging. Er dansen een aantal laureaten, er zijn drie actes en zes scene’s. De muziek is van Ludwig Minkus, een onbekende voor ons. In totaal 2 uur en 40 minuten vermaak. We hebben er zin in en kunnen niet wachten voordat we Don Quichot bewapend met lans, vanaf zijn paard zien vechten met een molen.

Het gewoven doek, op zichzelf al een bezienswaardigheid, gaat open en we belanden midden in het carnavalsgedruis van een Spaanse stad. Zoals later zal blijken Sevilla. Vreemd, denk ik, ik dacht dat het verhaal zich in dorpjes afspeelde. Dan opeens gaat er op het toneel nog een scherm open en lopen er drie mannen het toneel op, zingend! Zingend! Ik kijk verontschuldigend naar rechts en fluister, kennelijk is het Don Quichot de opera. Ze knikken instemmend.

De eerste pauze zit erop en we wachten vol ongeduld voordat het doek weer opengaat. Ondertussen probeer ik over de schouder van rij twee mee te lezen in het programmaboekje. En wat staat daar als titel; verloving in het klooster. Het zou toch niet…., In het andere gangpad zitten buitenlanders en zij hebben een engelstalig programma boekje. Turend probeer ik daar Don Quichot te ontcijferen, maar nee, ook daar –verloving in een klooster.

Aldus zaten we niet naar Don Quichot te kijken en was het ook geen ballet. Weliswaar was het een prachtige voorstelling, op hier en daar een false noot voor de muziekkenner na (maar dat is mij totaal niet opgevallen). Geweldige kostuums, mooie decors en zeker de scene in het klooster was overweldigend. En, ter troost, Don Quichot werd toch nog even aangekondigd als huwelijksgast. Na 3 uur en 50 min viel het doek, optimaal Mariinskij!

02.VII.08

Bruidjes in de rij

Love is in the air. Op een gegeven moment kom je in een periode waar bruiloften steeds gewoner worden en niet meer een sprookjesgebeurtenis is van onbekenden. Of de romantiek uit de je o zo vertrouwde SATC film, waar zelfs Sarah en Big in het echt worden verboden.
Zussen van vriendinnen gaan trouwen, vrienden geven elkaar het ja-woord, kennissen stappen in het huwelijksbootje. De klokken worden geluid en iedereen is op de hoogte. Onlangs las ik nog in de metro dat het in Nederland weer steeds poplairder wordt om te trouwen tussen je 20ste en 30ste. Men wordt weer man en vrouw.
In Rusland was dit eigenlijk altijd al het geval. Trouwen hoort bij het leven en het liefst zo vroeg mogelijk. Hier ben je een oude vrijster als je op je 28ste nog niet getrouwd bent. Genoeg introductie.

Eigenlijk wil ik het gewoon hebben over een van mijn lievelingsplekjes in Sint Petersburg- het pijltje van Vasilieiland: granieten kade, kunstig gekapte boompjes, de Neva, uitzicht op alle monumenten en een komen en gaan van bruidsparen. Altijd als ik er langs loop, blijf ik even kijken. Leun ik over de relling en pik ik een glimp van de ‘sprookjes’ op. Na drie bruidjes ben ik meestal wel verzadigd en loop ik vol liefde weer verder.

Hoewel ik me wel afvraag wat mij precies prkkelt om er zoveel liefde in te zien, om het als en sprookje te weerspiegelen. De romantiek is in feite ver te zoeken. Elk stelletje ondergaat dezelfe volgorde van handelingen. Zodra ze aan de beurt zijn. Want, werkelijk waar, er staat soms een heuse rij bruidsparen plus gevolg om plaats te nemen op het felbegeerde puntje.

Aldus een verslag van zomaar een middag rond klokslag vier.
Voor het pijltje staan twee witte limousines en een zwarte geparkeerd. Over het grasveld loopt een groepje rond, gevolgd door cameraman en fotograaf. Op de aanloop naar het pijltje staat nummer 2 en op het pijltje zelf bevindt nummer 3 zich midden in een fotoshoot. Langs de kade staat al twee dozijn lege champagne flessen. Terwijl nummer drie twee witte duiven in hun handen krijgt gedrukt, wordt er voor nummer 2 een kanonsschot van confetti afgevuurd.
Bruidspaar 3 wringt zich in de meest onnatuurlijke vormen om de liefde te symboliseren met de duifjes. De duifjes voelen zich erg op hun gemak, zelfs zo dat een zich niet gegeneert voelde de bruid een cadeautje te geven. Een mini poepje op haar behandschoende hand. Dit wordt alleen maar verwelkomd, aangezien vogelpoep op kleding geluk in geldzaken betekent. Hun familie en vrienden staan er in een halve kring omheen; genietend van de zon, de alcohol en de vrijgezellen (die hun uiterste best doen om op te vallen). Af en toe moeidigen ze het bruidspaar aan en roepen ‘ Gorka, Gorka’ , of wel Bitter, Bitter, ten teken dat ze het bruidspaar graag zien zoenen. Af en toe wordt er eens flink gelachen (wat bij Russen in een publieke omgeving zelden te zien is) Om de sfeer nog beter te maken, is er ook altijd een straatmuzikant op accordeon of tuba te vinden. Na de foto-posseer- sessie met vrienden en familie, is het tijd een nieuwe toost. Voor meer champagne. Maar voor het geluk wordt hier slechts een slok van dronken, om vervolgens het glas stuk te gooien tegen de granieten kade. En uiteraad is het daarna weer ‘Bitter!’. De tijd zit er op voor bruidspaar 3 en zij zijn nog niet in hun limousine of paartje 2 heeft al weer de eerste aanwijzingen van de fotograaf binnen. Voor nr 3 is het nu op naar het ‘ paleis der huwelijken’ , waar ze wederom op hun beurt mogen wachten om vervolgens binnen tien minuten hun huwelijk te zien voltrekken.

Ach ja, toch blijf en wil ik tussen al die geposseerde uitdrukkingen en kussen, het vastgelegde schema, als het werk van Сupido zien. En verder is het voor mij een mooie parade van bruidsjurken,cocktailjurkjes, kapsels en stilleto’s. Mijn eigen Petersburgse SATC.

Wie is de held van Rusland?

De publieke zender van Rusland – Rossija – heeft een verkiezingswedstrijd uitgeschreven. Nu de Doema- en presidentsverkezingen hopelijk weer voor vier jaar achter de rug liggen, is het tijd dat de Rus een keuze maakt voor ‘ de naam van Rusland’. Dit gebeurt door middel van een afvalrees uit 500 historische personen. Uiteindelijk moet de belangrijkste Rus van de vaderlandse geschiedenis in december bekend zijn.

De eerste verkiezingsronde vond plaats op 12 juni- een officiele feestdag genaamd ‘ de dag van Rusland’. Vierhonderdvijftig helden moesten afhaken om plaats te maken voor de longlist van 50 potentiele winnaars. Een van de afvallers was de schilder Ivan K. Ajvazovskij, wiens roemruchtige zeeschiderijen de muren van het Russisch Museum sieren.

Momenteel wordt er op verschillende zenders actief campagne gevoerd voor deze 50 personen, waaronder politici, leiders, componisten, schrijvers en wetenschappers vallen. Elk personage wordt vertegenwoordigd door zijn huidige alterego in respeteivelijk de politiek, kunst en wetenschap. Met het doel om de aandacht te vestigen op en meer bekendheid te creeren van historische gebeurtenissen en belangrijke persoonlijkheden.

Op 1 september zal de tweederonde plaatsvinden, waarna er vervolgens een short list van 12 personages overblijft. Aan elk van hen zal een programma geweid worden. De voorlopige prognose is dat Peter de Grote (stichter van Sint Petersburg) de eerste plaats verovert, op de voet gevolgd door Aleksandr Poesjkin (Peterburgerse dichter o.a. van de Bronzen Ruiter). Als derde staat voorlopig de generalissimo Stalin. Tegelijkertijd is er een onderzoek uitgevoerd door een onderzoeksbureau per leeftijdscatergorie. Wat ik erg grappig vond is dat ik tot de Poetingeneratie zou behoren, mensen uit 1970 tot de Gorbatsjevgeneratie, 1950 behoort tot de Gagaringeneratie (eerste astronaut) en de laatste categorie is voor mensen uit 1928- 1935. Zij zijn ‘de Stalin en alleroudste generatie’. Wat me opvalt is dat de communistische leiders het over het algemeen een stuk beter doen dan de vorsten van voor Peter de Grote. Schrijvers en dichter scoren beter onder de jonge generatie. En er staan behoorlijk wat bevelhebbers/ veldmaarschalken in het rijtje.

Wie zou ik op nr. 1 zetten? Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik niet alle 50 genomineerden ken. En eigenlijk vind ik het ookwel een moeilijke vaag om met een goed onderbouwd antwoord te komen. Allen hebben iets voor de ontwikkeling van Rusland betekend, niet allen voor de ontwikkeling van de mensheid. Toch sluit ik me aan bij het merendeel van de Russen. Ookal was Peter de Grote een hardvochtige vorst, heeft de verwezenlijking van zijn utopie vele mensenoffers gekost, hield hij er vreemde hobbies op na, zonder hem was er geen Sint Petersburg. Hij heeft de koers van Rusland drastisch veranderd. Zonder hem zou Rusland misschien meer Azisch geworden zijn. Zonder hem geen Petersburgse verhalen, zouden de verhalen van Poesjkin en Doestojesvki niet zijn wat ze zijn. Zonder zijn Sint Petersburg, zou ik er misschien wel niet zijn. Ik weet niet wat ik in Rusland te zoeken zou hebben, als er geen Sint Petersburg bestond.

Ik meen mij te herinneren dat er ook een dergelijke wedstijd heeft plaatsgevonden in Nederland. Helaas kan ik deze niet gebruiken als vergelijkingsmateriaal, aangezien de Nederlandse variant geheel aan mij voorbij ging. Maar de Russische queeste is zo grootschalig, dat ik niet anders kan dan er notie van nemen. Wat me immers zo aan deze actie opvalt is dat het bijna een jaar overbrugd, vergezeld gaat met verschillende media aandacht en documentaires. Zou dit een vorm van brood en spelen zijn? Om de Rus tevreden en betrokken te houden?

Ik hou u op de hoogte!
Voor een glimp, informatie en gezichten bij de namen neem een kijkje op nameofrussia.ru

Call-center

Oeps, nog geen een blog in juni, ik heb dus wat in te halen. Wegens omstandigheden heb ik het grootste gedeelte van juni in Nederland doorgebracht. Maar dit betekent niet dat ik niet in contact was met Rusland. Of preciezer met de Russische taal. De afgelopen drie weken heb ik in een call-center gewerkt op een project in Rusland. Hieronder mijn ervaring als een call-center agent en de reactie van Russische respondenten van Sint Petersburg, Volvograd, en Moskou tot Perm, Samara en zelfs Tsjetsjenië.

De plaats van handeling- een call-center uitkijkend op Rotterdam Centraal. Het eerste waar je op stuit als je naar Rusland belt is het tijdsverschil. Het tweede een cultuurverschil.
Sommige mensen hebben nog nooit van marktonderzoek gehoord.
Sommige zijn al te vaak lastig gevallen.

Het ging om een onderzoek over dagelijkse gewoontes en moest alleen bij mannen worden afgenomen. Het duurde 1, 4 of 20 minuten. Uiteraard afhankelijk van de antwoorden. Van mijn collega’s had ik al begrepen dat het om een routine onderzoek ging, die behoort tot de categorie uitermate saai. En al snel kwam ik daar achter en konden de minuten me niet snel genoeg wegtikken. Vijfhonderd telefoontjes in een shift, 150 keer hetzelfde introductieriedeltje en 15 keer een interview. Zo zag de gemiddelde dag eruit. Dit betekent dat je gaandeweg de meeste tijd besteed aan bellen, en daar dit automatisch door de computer gebeurde, doe je heel veel tijd niets. Aangezien alles verboden is, kun als je geluk hebt wat met je collega’s kletsen. Maar als er bij je collega een ‘Allo’schelt, rest je niets dan nadenken en wegdromen.

En zo begon ik, nadat ik de zoveelste Thalys naar Paris had zien vertrekken, voor me uit te staren. Mijn uitzicht- een telefoon, een computerbeeldscherm en een toetsenbord. Je zou zeggen, behoorlijk inspiratieloos. Maar dit uitzicht zette mij eigenlijk aan om een blog te schrijven. Het viel me namelijk op dat de nummertoetsen van een telefoon en van het toetsenbord niet samenvallen. De telefoon begint links boven met een 1. Wat mij ook het meest logisch lijkt. Daarentegen zit de 1 op het toetsenbord links onderaan, wat ik dan weer een stuk minder logisch vind. Waarom zouden ze daarvoor gekozen hebben?

Maar, terug naar het call- center. Wie kreeg ik zoal aan de telefoon. Vaak waren het vrouwen. Te vaak eenzame vrouwen. Van elke leeftijd, wiens echtgenoot al twintig jaar geleden was overleden of wie al twintig jaar wacht op de prins op het witte paard. De oude babywka’s waren erg aandoenlijk. Eentje was zo blij met mijn telefoontje, dat ik 2 minuten naar geluksbetuigingen mijn kant op heb zitten luisteren om uiteindelijk te horen dat ze nu een hele mooie dag heeft gehad. Andere waren simpelweg onbeschoft en konden alleen maar schelden. Een grappige situatie had ik met een gezin uit Perm. De man was akkoord gegaan met het onderzoek en antwoordde gewillig totdat ik op de achtergrond zijn vrouw begon te horen. Dit was wat de vrouw de man verweet: ‘Zit je nu alweer met een vrouw te praten. Je kunt daar niet genoeg van krijgen, hé, van andere vrouwen. Zolang ik het maar niet ben. Wat moet ik eigenlijk met jou. Als je nu niet ophangt, dan...’Piep piep piep. Ook had ik een man aan de lijn die mij, heel subjectief, de geschiedenis van de Sovjet Unie in notendoop begon te vertellen. En uiteraard waren er de gevallen die me bedreigde, zeiden dat ik iets illegaals deed. Dat ik niet wettelijk aan hun nummer was gekomen en dat ze dit niet pikten. Ik wens mijn collega’s, die nog twee weken door moeten dan ook veel succes toe. Zet nog even door!

.
Morgen vlieg ik weer naar Rusland. Ben benieuwd wat voor sfeer er in het vliegtuig zal hangen na de kwartfinale van vanavond tussen Nederland en Rusland. Ik zit er in elk geval met mijn oranje shirt, slippers en TromPet :).