Hoog gehakt

Ik sta in een schoenenwinkel. Een kleintje. Meer een boetiek. Met mij zijn er nog 2 klanten. Een russische schone en een russiche, wiens schone jaren al verwelkt zijn. Toch wordt mijn aandacht getrokken door de vrouw in middelbare leeftijd. Het is zelfs mogelijk dat zij de zestig nadert. Zij houdt zich kaars recht. Zij heeft een parmantig zwart hoedje op haar hoofd. De bloem, die dit hoedje nog meer flair geeft, heeft een glinsterend hart. Of het nepsteentjes zijn, kristallen of ware diamenten. Ik heb geen idee. Haar blond geverfde haar in een knotje. Een zwarte mantel en daar onder draagt zij coltrui, met broche, en een rok, met schots partoon. Kennelijk is zij hier al lang, want voor haar heeft de verkoopster een tiental schoenen uitgestald. De ene is nog hoger dan de andere. De ene glinstert nog meer dan de ander. Het aanzicht alleen al, doet het zweet bij mij uitbreken. De vrouw haalt opgelucht adem. ' Het wordt deze. Deze is prachtig en zo stijlvol!.' Jazeker',vult de verkoopster aan, ' en daarbij zijn ze ook nog jeugdig.'
Het parmantig vrouwtje loopt uiteindelijk de winkel uit met hoog gehakte zwart gelakte pumps. Met open neus en een bloem ter versiering. Of dit nepsteentjes zijn, kristallen of ware diamenten. Ik heb geen idee. Maar ik weet wel- ze zijn erg hoog gehakt.

24

Het is drie uur in de nacht. Donker. Nog geen schemering. Alleen verlichting van lataarnpalen, neon reclame verlichting en alle kerstversieringen. Sint Petersburg is voor 200 miljoen roebel versierd met kerstverlichting. Wel te verstaan voor zo´n 5 miljoen euro.

Donker. Drie uur in de nacht. Wat te doen? Voor de hand ligt even opwarmen in een cafe, je geluk beproeven in het casino of wachten voor het metrostation, die zijn deuren om 5 uur opent.

Maar nee, dit alles is niet wat je zoekt om drie uur in de nacht.

Bijvoorbeeld- je wilt iets uitdagends, iets om over na te denken, iets om in op te gaan…Uiteraard, een boek. Gelukkig kent Sint Petersburg vele filailen van de 24-7 keten „letter-eter“ .

Of je hebt het koud en voelt je eenzaam. Je zit verlegen om een tweede huid, om iets waarmee je kunt knuffelen, iets warms. Uiteraard, een bontjas. Geen nood, de kruglosutochno bontwinkel zit om de hoek.

Het is stil. Te stil. In de verte slaat een schim net de hoek om en verdwijnt in de wir war aan steegjes en binnenplaatsen. Niemand, geen geluid, eenzaam. Maar dan flikkert de neon reclame van de rost in de branding- iceberg. En is het niet iceberg, dan is het wel titanic. Hier kan men zich onderdompelen in alle verschillende muzieksoorten of een willekeurige film uitkiezen.

Je kapsel is uit model, je geurt niet heerlijk, je wenkbrouwen lopen door elkaar , je handen zijn niet zacht en ook je mascara is verlopen. Dames wees gerust. Ook in deze behoeftes kan men zich hier 24 uur per dag in voorzien.

Ach ja, dat zal over een week wel weer even wennen zijn. Boodschappen doen in Nederland.

p.s. en een 24-7 apotheek is niets vreemds, alleen is dat hier niet 1 apotheek in de stad. 24-7 is meer regel dan uitzondering in de apothekenbranche.

Trompetgeschal

Elke avond staat er bij de uitgang van de metro een man op een kist. Onder een straatlantaarn. Kaarsrecht en gehandschoend. Maakt niet uit of het vriest of dooit, sneeuwt of regent. Zijn vingers bewegen soepel en snel over drie knopen. Over zijn kostbare trompet. De ene avond staat er klassiek op het repertoire, de andere dag een mars en weer een dag later is de Russische folklore aan de beurt.

De man op de kist heeft succes. Aldus, zo toont het kartonnen doosje dat voor de kist staat. Het doosje is gehalveerd. Waarschijnlijk is een dergelijk volume hoogmoed, niet haalbaar of vangt zo’n diepe doos gewoon niet. Over de doos heen ligt nonchalant een doek. En op de felle kleuren van het doek flonkeren in de sneeuw de kopeken en roebel muntstukken. Elke avond lossen voorbijgangers hun zakken met kleingeld. Als het niet regent ook nog wel eens bankbiljetten. En onder het spelen door bedankt de man zijn toeschouwers. Zijn toeschouwers genieten van zijn spel, terwijl het stoplicht op rood staat.

Zo ook ik. Bij groen loop ik op het ritme van de dag verder. En nog lang hoor ik de schelle klanken van de trompet. Al lopend in de sneeuw, vlokken ongelooflijk groot- groot als pingpongballen, licht alleen van straatlantaarns en verder duisternis, heeft het trompetgeschal een bijzonder karakter. Misschien zelfs een karakter, die niet misplaats zou zijn geweest in een van Dostojevskij’s Petersburgse verhalen.

27.11.07

De Russische realiteit

Russisch bijgeloof is een thema waar je altijd op terug kunt komen. Soms lijkt het over er achter elke handeling wel een ritueel, volksgebruik of regel schuil gaat. En zelfs als er geen bijgeloof in het spel is, dan nog blijft veel onverklaarbaar en onbegrijpelijk. De vraag waarom bepaalde dingen behoren te gaan volgens zulke wegen/ tekens, is natuurlijk nutteloos. Dan is het voor de Russen alweer duidelijk dat ik het naïeve meisje uit Nederland ben. Alvast een kleine reeks, die me gelijk te binnen schiet. De drempel steekt men met de rechter voet over. Bloemen geef je in een oneven aantal. Het enige middel tegen hoesten is iets met honing; melk met honing, kruidenthee met honing of warme wodka met honing. Zonder de juiste contacten kom je nergens. Smeergeld is heel gewoon. Regels zijn er om ze met een inventieve manier te ontwijken. Soep is niet voor gasten, gasten krijgen een salade voorgeschoteld. Pijn van anderen mag je niet op je zelf aanwijzen. In het ziekenhuis moet je bachili aandoen (blauwe beschermhoezen, die wij om onze schoenen aandoen in het zwembad). Onder levering, wordt levering tot aan de drempel verstaan. Wil je je nieuwe goederen in huis, dan moet je handje-contantje extra betalen. De verwarming wordt centraal geregeld, je kan het thuis dus niet afstellen. Men gaat hier eerder naar een Sushibar, dan naar een restaurant. Tegen droge lippen helpt het eten van boter. Als je een bril draagt, heb je vroeger te weinig wortels en bosbessen gegeten. Alles wat Russisch is, is geweldig. (Maar toch heeft iedereen liever westerse apparatuur in huis)..... aldus wordt vervolgd.

Campagne

Over een maand zijn de Doema-verkiezingen en dat betekent dat het volop campagnetijd is. Elke ochtend staat er bij de metro een vrouw van de partij Edinaja Rossija krantjes uit te delen. Door de hele stad heen zijn postors, bilboards en aanplakbiljetten verspreid. De belangrijkste kleuren zijn groen en blauw en de Russische tricolor. Eigenlijk zie ik alleen maar campagnemateriaal gerelateerd aan Poetin. En daarmee spant de partij Edinaja Rossija de kroon. Deze partij telt 1,7 miljoen leden en hun beleid is: Poetins plan. In de teksten op bilboards komt dat er als volgt uit te zien; ‘Poetin houdt altijd rekening met Sint Petersburg’ ‘Poetin voor een rechtvaardig Rusland’ ‘Rusland- ik, jij, wij’. Zouden deze leuze’s de burgers helpen bij haar beslissing of staat de uitkomst eigenlijk al vast? Nog een maand te gaan, we zullen zien.

Kittens (& puppies) ondergronds

Dit verhaal speelde zich al een poosje geleden af. ’s Avonds baande ik mijn weg door het metrostelsel, tezamen met duizenden andere forensen. Ik moest een keer overstappen. Terwijl de roltrap mij naar het juiste perron bracht, zag ik boven in de hoek twee vrouwtjes staan. Twee echte Russische vrouwtjes; warm ingepakt, wat mollig en bepakt. Tasjes in hun handen, tassen op de grond en kartonnen dozen. Ik snelde naar de dichtst bijzijnde deur, maar was net te laat. De metalen deuren sloegen voor mijn neus dicht. Al wachtend op de volgende metro, trokken de twee vrouwen mijn aandacht. Voor hen bleven om de zoveel tijd mensen staan. De vrouwen besteedden er geen aandacht aan en waren onderling in een heftig gesprek verwikkeld. Ik liep naar ze toe en keek in de dozen voor hun voeten. In de ene doos zaten twee kittens; beide wit met grijze staart. In de tweede doos was het een stuk bonter. Drie grijs blauwe kittens en twee bruine puppies. Om mijn heen klonk het ach en ooo. Zo ook in mijn hoofd – ach, wat een lieve hulpeloze beestjes. Ik liet de eerste metro schieten, aangezien ik nog vol bewondering de inhoud van de twee dozen aanschouwde. De volgende metro arriveerde 3 minuten en 10 seconden later. Al die tijd pijnigde ik mezelf. Wat zou het toch leuk zijn om een katje in huis te hebben. Zal ik er dan toch een nemen en thuis komen met .. verrassing! Of toch niet. Uiteindelijk liet ik het bij tien roebel in het bedelbakje ter onderhoud van de dieren. Ik stapte de metro in, maar bleef de kittens in de gaten houden. ‘Pas op, de deuren sluiten’, en kort daarna Bang. Met een harde knal sloegen de dubbele deuren dicht en met elke seconde bracht de metro mij dichter bij huis, ver ver verder weg van de ondergrondse kittens.
31.X.07

Dress-code

Vandaag is ons op subtiele wijze duidelijk gemaakt dat wij ons aan een dress-code te houden hebben. Het personeel had zich de laatste dagen te veel vrijheden toegeëigend. Zo liepen er jonge dames rond in korte rokjes en op hooggehakte laarzen. Of weliswaar in een colbertje, maar daaronder niets. Het personeel moet weer in het gareel lopen en daarom kwam de personeelsmanager op “bevel” van de directeur (een ex-militair) ons verwittigen dat het zo echt niet langer kan. Men heeft zich te houden aan het ukaz uit 2006, waarin alle kledingvoorschriften staan beschreven. Aldus de opsomming van hoe vrouwen zich horen te kleden:
- Een colbertje met rok of broek, eventueel een jurk. Het colbertje mag van structuur/ stof verschillen van de andere details van het ensemble. De optimale lengte voor de rok is tot aan de knie.
- Kleuren: donkerblauw, donker bordeaux, bruin, grijs, beige. Alle details van de garderobe moeten op elkaar afgestemd zijn qua kleur en in totaal mogen er niet meer dan drie kleuren zijn.
- Dichte schoenen met hak, maar niet hoger dan 5-7 cm.
- In de zomer is het toegestaan om dunne zijde stof te dragen. In de zomer mag de hiel bloot zijn.
- Accessoires mogen een paarlemoeren halsketting of een zijde sjaal zijn.
- Make-up met mate en mode bewust (wat mode bewuste make-up ook moge zijn)
Dat wordt nog even zoeken in mijn garderobe of de vereiste kledingstukken ertussen hangen. Een zijde sjaal en paarlemoeren halsketting, dat kunnen ze in ieder geval zeker wel vergeten. Eigenlijk weet ik ook niet of dit voor mij van toepassing is, maar waar je bent, daar behoor je je eigenlijk ook aan aan te passen (ben even het passende gezegde kwijt). Integreren op de werkvloer. Toch ben ik blij dat het morgen vrijdag is. Op vrijdagen is het allemaal wat soepeler, dan mag er naar Amerikaans model business casual gedragen worden. En dus loopt iedereen massaal in jeans en op platte zolen. Op een enkele na die zonder hakken haar vrouwelijkheid verliest. Nog even ter uwer vermaak het gedetailleerde lijstje met outfits, die ten alle tijden verboden zijn:
- veel te open en sensuele jurken en rokjes. Oftewel mini.
- topjes tot aan de navel
- heupbroeken
- doorzichtige kleding
- kleding die erg strak zit, dus als een tweede huid
- kleding die te veel zakt/ omhaag gaat als de werknemer gaat zitten
- sandalen, sportschoenen en grove schoenen.

18.X.07